Persmededeling van de Vlaamse Regering
vrijdag 5 juni 2009
De oude wetgeving over de toegankelijkheid van publieke gebouwen wordt vervangen
door de Stedenbouwkundige Verordening Toegankelijkheid. Zo wordt de oude regelgeving
aangepast aan de nieuwe uitdagingen op het vlak van toegankelijkheid. De nieuwe
Verordening Toegankelijkheid werd vandaag op initiatief van Vlaams minister
van Ruimtelijk Ordening Dirk VAN MECHELEN en Vlaams minister van Gelijke Kansen
Kathleen VAN BREMPT goedgekeurd door de Vlaamse Regering, na advies van de
Raad van State. De nieuwe regelgeving geldt vanaf 1 maart 2010.
De regelgeving is goed voor mensen met een beperking, niet alleen voor rolstoelgebruikers,
maar ook voor ouderen, papa’s of mama’s met een kinderwagen, slechtzienden,
iemand wiens arm in het gips zit, grotere personen, enz.
Er bestaat reeds sinds 1975 wetgeving over het toegankelijk maken van gebouwen,
maar vaak bleef dit in de realiteit dode letter. Doordat we de regels nu verplichtend
opnemen in de voorwaarden van de bouwvergunning, hebben we een praktisch instrument
om ze effectief in de praktijk om te zetten.
De nieuwe verordening geldt enkel bij nieuwbouw, verbouwingen of uitbreidingen
van gebouwen die publiek toegankelijk zijn. Een bouwheer van een gebouw dat
opengesteld wordt voor het publiek (denken we aan winkels, banken, overheidsgebouwen),
moet ervoor zorgen dat iedereen het gebouw kan betreden. Zo moeten de deuren
breed genoeg zijn en in de juiste richting opengaan, gangpaden recht, breed
en hoog genoeg zijn. Bovendien zullen de gemeenten een checklist met de nieuwe
regels hebben voor architecten zodat zij op een eenvoudige wijze kunnen vaststellen
of het gebouw aan de voorwaarden voldoet.
Er wordt een onderscheid gemaakt naargelang de oppervlakte van de toegankelijke
ruimtes. Gebouwen met een publiek toegankelijke ruimte die kleiner is dan
150m², denken we daarbij aan kleine bakkerijen, slagers, cafés,…
hoeven enkel hun toegangsdeur toegankelijk te maken, zodat deze bijvoorbeeld
breed genoeg is en niet enkel via trapjes te bereiken is. Wanneer gebouwen
die bestaan uit verschillende verdiepingen, groter zijn dan 150m², maar
kleiner dan 400 m², is het alleen verplicht om het gelijkvloers toegankelijk
te maken, wanneer die dezelfde functies biedt als de volgende verdiepingen.
Gebouwen groter dan 400m² moeten volledig toegankelijk zijn. Tot slot
moet er voor gebouwen groter dan 7500 m²advies ingewonnen worden bij
een erkend adviesbureau toegankelijkheid, zodat deze constructieve en kostenbesparende
tips geven vóór de bouwwerken.
Kathleen Van Brempt: “Met deze regelgeving zullen alle nieuwe gebouwen
–ook gebouwen in privé-handen- waar het publiek binnen mag, werkelijk
toegankelijk worden voor iedereen. Een toegankelijke samenleving is een leefomgeving
zonder spreekwoordelijke én letterlijke drempels. Om de nieuwe regelgeving
snel te verspreiden wordt bovendien in het najaar het Vlaams Handboek Toegankelijkheid
gelanceerd, een website waar architecten en ontwerpers de normen en veel goede
voorbeelden zullen terugvinden.”
Dirk Van Mechelen: “Met dit voorstel komen we tegemoet aan hedendaagse
noden van verschillende bevolkingsgroepen, zonder de kosten voor bouwheren
nodeloos de hoogte in te jagen. De bedoeling is vooral bij een nieuwbouw of
verbouwing van een publiek toegankelijke ruimte er rekening mee te houden
dat iedereen zich welkom voelt.”
Deze stedenbouwkundige verordening geldt voor alle nieuwe stedenbouwkundige
aanvragen vanaf 1 maart 2010.
De nieuwe verordening geldt enkel wanneer een stedenbouwkundige vergunning
vereist is. Dus wanneer we spreken over pashokjes of kleedruimtes, gaat dit
alleen over de gemetste hokjes, zoals die in een sporthal of een zwembad en
uiteraard niet over de pashokjes in een kledingzaak die uit een gordijn of
een valse wand bestaan en waarvoor geen stedenbouwkundige vergunning vereist
is.
Wanneer gebouwen die bestaan uit verschillende verdiepingen, groter zijn dan
150m², maar kleiner dan 400 m², is het alleen verplicht om het gelijkvloers
toegankelijk te maken, wanneer die dezelfde functies biedt als de volgende
verdiepingen. Een lift mag dus, maar moet niet. Restaurants en cafés
die op het gelijkvloers zitruimte en sanitair voorzien, hoeven enkel die verdieping
toegankelijk te maken, ongeacht of ze al dan niet groter zijn dan 400m².
Voor grotere appartementsblokken, vanaf meer dan twee niveaus en minstens
zes wooneenheden, moeten de gemeenschappelijke delen (de hal, de lift, de
garage,…) én de toegangsdeur tot elke woongelegenheid aan deze
verordening voldoen.
Wanneer een hotel of andere verblijfsaccomodatie meer dan 10 kamers telt,
moet minstens één kamer toegankelijk zijn.
Uiteraard wordt er ook gevraagd dat het toegangspad naar het gebouw voldoet
aan de verordening. Het zou weinig zin hebben om een toegankelijk gebouw te
hebben, als je er niet kunt geraken.
Je kan de tekst van de verordening hier downloaden. Het verslag aan de Vlaamse Regering geeft hierbij een artikelsgewijze verduidelijking.
We lazen dit op de site van Gelijke Kansen in Vlaanderen.
